Ik ontdekte zojong via de huisarts toen ik sprak over de alcoholverslaving van mijn moeder. Ik zocht het op en las wat rond. Daarbij besefte ik dat ik eigenlijk al jaren een soort verzorger voor haar ben, zonder dat ik dat zelf nog doorhad. Ik ben nu achttien. Voor alles begon waren mijn moeder en ik eigenlijk een heel sterk duo.

 

We deden veel samen en ik voelde me echt verbonden met haar. Maar door wat er allemaal is gebeurd, is dat helemaal veranderd en voelt het alsof zij dat kapot heeft gemaakt. Ongeveer zes jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, na een relatie van vijftien jaar. Ik was toen twaalf.

 

Vanaf dat moment veranderde alles. Mijn moeder hing dag en nacht aan de telefoon, huilde en smeekte mijn vader om terug te komen. Toen hij wegging, heb ik niets meer van hem gehoord tot recent. Soms stuur ik nog iets terug, maar diep vanbinnen neem ik het hem kwalijk dat hij alles op mij stak. Ik denk dat dat gevoel niet snel zal verdwijnen.

 

Na een tijd merkte ik dat mijn moeder alcohol begon te gebruiken als uitweg. Eerst was het sporadisch en in kleine hoeveelheden. Maar geleidelijk werd het regelmatiger en meer. Nu drinkt ze bijna elke dag vijf of meer Jupilers en weigert ze elke vorm van hulp, behalve die van mij. Dat maakt het zwaar.

 

Ze heeft daarna een nieuwe partner leren kennen die zelf ook met verslavingen worstelt, en samen versterken ze elkaars gedrag. Ik heb haar verschillende keren betrapt op cocaïnegebruik, en ook zijn er momenten geweest waarop ze mijn bankkaart meenam en geld gebruikte voor haar activiteiten.

 

Ze heeft me al zo vaak recht in mijn gezicht voorgelogen dat ik soms niet meer weet wat ik nog kan geloven wanneer ze iets zegt. Wanneer ik haar financiële accounts beheer om de facturen te betalen, doe ik wat ik kan met wat ik heb. Intussen zijn zij en die man op en af uit elkaar gegaan, waardoor ze regelmatig opnieuw een emotioneel wrak is. Ik kan er weinig mee.

 

Mijn dagen bestaan uit haar moed inspreken en proberen op te vrolijken. Wanneer dat eindelijk lukt, gaat ze naar buiten om opnieuw verkeerde keuzes te maken en komt ze daarna weer terug in stukken. Dan belooft ze dat ze zal stoppen met alcohol en drugs, maar die beloftes blijven nooit duren. Ik voel me vaak onzichtbaar en opgesloten.

 

Ze komt alleen naar me toe als ze diep zit en steun nodig heeft. Voor de rest lijk ik niet te bestaan. Ik wil graag op mezelf gaan wonen, maar als achttienjarige is dat niet meteen geregeld. Toch droom ik ervan om weg te zijn uit de chaos en mijn eigen leven te kunnen opbouwen, in plaats van elke dag de therapeut te moeten zijn.

 

Mijn grote droom is om treinbegeleider te worden bij NMBS, want ik heb al zolang een sterke liefde voor treinen en reizen ermee geeft me rust.